Het effect voor de musea

Tijdens de nulmeting worden de voorwerpen in vijf urgenties ingedeeld die als volgt gedefinieerd zijn:

 

Onderstaande grafiek geeft een beeld van de resultaten bij een van de eerste musea:

 

 

Grafiek 1. De resultaten van zowel de nulmeting als van één jaar Collectiewacht over de collectie houten voorwerpen (N=105). De voorwerpen zijn procentueel verdeeld over de 5 oplopende maten van urgentie waarbij categorie 1 het meest urgent is.

 

In dit geval besloeg de meest urgentie categorie (1) 17% van de collectie, 52% behoefde geen behandeling (5).

 

Na een jaar Collectiewacht is het percentage meest urgente voorwerpen teruggedrongen van 17% naar 2%. Het doel van de Collectiewacht is om dat percentage binnen 2 jaar op ‘0’ te krijgen en te houden.

 

De 0-peiling en de daaropvolgende abonnementsbezoeken leveren een belangrijke verbetering en aanvulling op de reeds bestaande registratie. Bij twee geregistreerde musea is een pilot uitgevoerd over in totaal 470 voorwerpen. In onderstaande tabel 1 is weergegeven in hoeveel procent van de gevallen er verbetering mogelijk bleek:

 

A.	Naam	5%
B.	Locatie	10%
C.	Authenticiteit	30%
D.	Datering	40%
E.	Materialen	50%

Tabel 1. Percentage voorwerpen (N=470) waarvan de aangegeven velden in de museumregistratie door de 0-peiling konden worden verbeterd.

De authenticiteit en de datering van de voorwerpen lag bijvoorbeeld in 30 cq. 40% van de gevallen anders dan was geregistreerd. Daarnaast kon nu, door een betere determinatie van de materialen, makkelijker een selectie van de meest kwetsbare voorwerpen worden gemaakt.

De samenwerking tussen de collectiebeheerders en de materiaaldeskundigen leidt er toe dat musea meer en betrouwbaardere informatie kunnen uitdragen over de voorwerpen in hun collectie. Even belangrijk is dat er bij een breed gedragen Collectiewacht meer voorwerpen in een betere staat voor ons nageslacht bewaard blijven.

De Collectiewacht is er op gericht om door voortijdig ingrijpen grote onserveringsachterstanden te voorkomen zodat men minder vaak een beroep hoeft te doen op fondsen voor kostbare restauratieprojecten.